بگذار به اندازه ی چشم بر هم زدنی به
گذشته های خوب و دور سفر کنم...
به انجایی که برای اولین بار صدایت کردم....
بگذار دوباره نقاشی ها و دلخوشی هایم...
را لای گلبرگ های باغچه پنهان کنم
و قول بدهم هیچ گاه بدون تو سفر نکنم....
بگذار شاعر بمانم...........
و قول بدهم جز برای چشم های تو و دنیای تو
هیچ نگویم............................
۱۳۸٩/٢/٢٥ | نظرات شما ()
